فَلَا تَكُ فِي مِرۡيَةٍ مِّمَّا يَعۡبُدُ هَـٰٓؤُلَآءِۚ مَا يَعۡبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعۡبُدُ ءَابَآؤُهُم مِّن قَبۡلُۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمۡ نَصِيبَهُمۡ غَيۡرَ مَنقُوصٍ
109
فَلَا تَكُ فِي مِرۡيَةٍ مِّمَّا يَعۡبُدُ هَـٰٓؤُلَآءِۚ مَا يَعۡبُدُونَ إِلَّا كَمَا يَعۡبُدُ ءَابَآؤُهُم مِّن قَبۡلُۚ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمۡ نَصِيبَهُمۡ غَيۡرَ مَنقُوصٍ
109
مورد عتاب و خطاب قرار دادن شخصیّتها، تأثیر روانى بیشترى در مردم دارد. «فلاتك»
بتپرستان و مشركان، منطق و استدلال ندارند.«یعبد آباؤهم»
نیاكان، در اعمال و رفتار آیندگان نقش دارند.«یعبد آباؤهم»
پیروى از سنّتها و توجّه به افكار و عقاید نیاكان، در همه جا داراى ارزش نیست. «یعبد آباؤهم»
خداوند حتّى نسبت به كفّار و مشركین نیز ظلم نمىكند.«لمُوَفوهم نصیبهم»