وَلِلَّهِ غَيۡبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَإِلَيۡهِ يُرۡجَعُ ٱلۡأَمۡرُ كُلُّهُۥ فَٱعۡبُدۡهُ وَتَوَكَّلۡ عَلَيۡهِۚ وَمَا رَبُّكَ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعۡمَلُونَ
123
وَلِلَّهِ غَيۡبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَإِلَيۡهِ يُرۡجَعُ ٱلۡأَمۡرُ كُلُّهُۥ فَٱعۡبُدۡهُ وَتَوَكَّلۡ عَلَيۡهِۚ وَمَا رَبُّكَ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعۡمَلُونَ
123
زمین و آسمان (تمام هستى)، علاوه بر ظاهر، داراى غیب و نهانى نیز هست. «للّه غیب السموات و الارض»
مرجع همه چیز او و بازگشت هر چیزى به سوى اوست.«الیه یرجع الامر كله»
ایمان به غیب، زمینهساز عبادت وتوكّل بر خداوند است. «للّه غیب... فاعبده»
هر كس به خداوند توكّل كند، مورد لطف او قرار مىگیرد. «و توكّل علیه و ما ربّك بغافل...»
آگاهى بر عملكرد انسان، از شئون ربوبیّت خداوند است. «و ما ربّك...»