إِلَى ٱللَّهِ مَرۡجِعُكُمۡ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ
4
إِلَى ٱللَّهِ مَرۡجِعُكُمۡ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ
4
أَلَآ إِنَّهُمۡ يَثۡنُونَ صُدُورَهُمۡ لِيَسۡتَخۡفُواْ مِنۡهُۚ أَلَا حِينَ يَسۡتَغۡشُونَ ثِيَابَهُمۡ يَعۡلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعۡلِنُونَۚ إِنَّهُۥ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ
5
در آیهى 7 سورهى نوح مىخوانیم: «جعلوا اصابعهم فى اذانهم و استغشوا ثیابهم» یعنى كفّار انگشتان خود را در گوشهایشان مىگذارند و لباسشان را بر سر مىكشند تا نداى انبیا را نشنوند.
مهمترین اشكال منكرین معاد دو چیز است:
الف: چه قدرتى مىتواند مردگان را زنده كند، كه آیهى 4 مىفرماید: «هو على كل شیىٍ قدیر» خداوند بر هر كارى قادر است.
ب: چگونه ذرّات پخش شده یكجا جمع مىشوند، كه آیهى 5 مىفرماید:« انه علیم بذات الصدور»
در آیات قبل توحید و نبوّت مطرح بود، این آیه اصل معاد را مطرح مىكند. «الى اللّه مرجعكم»
بر فرض اهداف شوم خود را از پیامبر مخفى بدارید، خداوند كه عالم به اسرار سینههاست. «یَثنون صدورهم لیستخفوا منه... انّه علیم بذات الصدور»