- قِيلَ يَـٰنُوحُ ٱهۡبِطۡ بِسَلَـٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكَـٰتٍ عَلَيۡكَ وَعَلَىٰٓ أُمَمٍ مِّمَّن مَّعَكَۚ وَأُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمۡ ثُمَّ يَمَسُّهُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ48
منظور از «امّتهایى» كه با نوح بودند، یا هر نفر از همراهان آن حضرت است كه بعدها سر سلسله قبیلهاى شدند و یا اینكه مراد، هر كدام از مؤمنانى است كه سوار كشتى شده و از یك قبیلهاى بودند.
زندگانى پس از آن سیلفراگیر، با دوخطر عمده روبرو بود، یكى آلودگىها و تلاقىبودن زمین كه با كلمهى «سلام» و وعدهى سلامتى بر طرف شد و دیگر نابودى انواع گیاهان كه با وعده بركات تأمین گردید. «سلام منّا وبركات علیك » اگر چه خداوند در مواردى موعظه مىكند، هشدار مىدهد و یا حتّى فرزند بىدین را در مقابل چشمان پدر غرق مىسازد، امّا در جاى خود، سلام و بركات خویش را نیز نثار مىكند. «سلام منّا و بركات علیك »
آنچه مؤمن از نعمتهاى الهى دریافت مىكند، سلامت و بركت است، ولى دریافت كافر از نعمتها جنبهى متاع بودن آن است، پس هر متاع و كامیابى، نعمت و بركت نیست، بلكه نعمت، آن دریافتى است كه عاقبت خوب هم داشته باشد. «سلام منّا و بركات»
خداوند متاع دنیا را از كفّار دریغ نمىكند. «سنمتّعهم ثمّ یمسّهم»
این سنّت خداوندى است كه ابتدا نعمت و مهلت مىدهد، سپس به پاداش یا كیفر مىرساند. «سنمتّعهم ثمّ یمسّهم»
مهر و قهر، هر دو از اوست. «سلام منّا... یمسّهم منّا»
خداوند نوح را به پدید آمدن جامعهها و امّتهایى كافر، از نسل مؤمنانى كه سوار كشتى شدند، خبر داد. «و اُمم سنمتّعهم ثمّ یمسّهم منّا عذاب الیم»