به فرمودهى تفسیر المیزان، «بَعْل» به كسى مىگویند كه نیازى به دیگرى نداشته باشد و بتواند روى پاى خودش بایستد، و از آنجا كه شوهر مىتواند مخارج خود را به تنهایى تأمین نماید، به او «بَعل» گفته مىشود.
به نخلى هم كه نیاز به آبیارى نداشته باشد، «بعل» اطلاق مىگردد.
اظهار تعجّب از اِعمال قدرت الهى، منافاتى با ایمان به خداوند ندارد. «انّ هذا لشى عجیب »
قدرت خدا را در امكانات محدود خود محصور نسازیم. «أنا عجوز، بعلى شیخاً» (همیشه اسباب و علل ظاهرى، كارساز نیست)