- وَلَئِنۡ أَذَقۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ مِنَّا رَحۡمَةً ثُمَّ نَزَعۡنَـٰهَا مِنۡهُ إِنَّهُۥ لَيَـُٔوسٌ كَفُورٌ9
تفسیر نور
واگر به انسان از جانب خود نعمتى بچشانیم، سپس آنرا از او بازپسگیریم، همانا او نومید و ناسپاس خواهد بود.
نکتهها
نه هر نعمتى نشانهى محبّت خداست و نه گرفتن هر نعمتى، نشانهى قهر و غضب است، بلكه چه بسا آزمایش الهى است.انسان چون حكمت الهى و مصالح امور را نمىداند، زود قضاوت مىكند، مأیوس مىشود و كفر مىورزد.
پیامها
كامیابىهاى انسان تنها در حدّ چشیدن است. «اذقنا الناس...» نعمتهاى الهى، فضل و رحمت خداست، نه استحقاق ما. «اذقنا... رحمةً»
اگر مدّت كامیابى انسان طول كشید، مغرور نشویم. «اذقنا... ثمّ نزعناها» («ثمّ» نشانهى مدّتى طولانى است)
دادنها و گرفتنها به دست اوست. «اذقنا... نزعناها»
گرفتن رحمت از انسان، براى او سخت است. «نزعناها» («نَزع» كشیدن همراه با سختى است)
انسان كم ظرفیّت است و با از دست دادن نعمتى، از رحمت گستردهى الهى مأیوس مىشود. «ثمّ نزعناها ... انّه لیؤس»
ایمان ما به خداوند نباید وابسته به كامیابىها وشیرینىهاى زندگى باشد. «نزعناها... انّه لیؤس»
یأس از رحمت خداوند، مقدّمهى كفر وناسپاسى است.18 «انّهلیؤسٌ كفور»
18) قرآن در، آیهى 87 سوره یوسف مىفرماید: «لاییأس من روح اللّه الاّ القوم الكافرون»