قَالُواْ يَـٰشُعَيۡبُ مَا نَفۡقَهُ كَثِيرًا مِّمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَىٰكَ فِينَا ضَعِيفًا وَلَوۡلَا رَهۡطُكَ لَرَجَمۡنَـٰكَ وَمَآ أَنتَ عَلَيۡنَا بِعَزِيزٍ
91
تفسیر نور
(كفّار) گفتند: اى شعیب! ما بسیارى از سخنان تو را درك نمىكنیم و ما تو را در میان خود شخص ضعیفى مىبینیم و اگر بستگان تو نبودند، هر آینه تو را سنگسار مىكردیم و تو بر ما (هیچ) برترى و قدرت و عزّتى ندارى.
نکتهها
كفّار به حضرت شعیبعلیه السلام مىگفتند: ما سخنان تو را درك نمىكنیم. مگر كلام آن حضرت چه بود كه آنها نمىفهمیدند؟ آیا جز این بود كه مىفرمود:
من معجزه و بیّنه دارم.«كنت على بیّنة»
من داراى مشكل مالى و نیازمند شما نیستم.«رزقنى منه رزقاً حسنا»
به آنچه مىگویم، عمل مىكنم.«ما اُرید ان اُخافكم...»
به دنبال اصلاح جامعه هستم.«ان اُرید الاّ الاصلاح»
آنچه در توان دارم تلاش مىكنم.«ما استطعتُ»
بر خدا توكّل و به سوى او انابه مىكنم.«علیه توكّلت والیه اُنیب»
عاقبتِ پیشینیان را به شما هشدار مىدهم.«مثل ما اصاب قوم نوح و...»
امّا كفّار، هم سخنانش را تحقیر كردند، «ما نفقه»، هم خودش را ضعیف دانستند، «فینا ضعیفا»، هم فامیل و بستگانش را ناچیز شمردند، «رهطك»، هم به شكنجهى سختى تهدیدش كردند، «لرجمناك» و هم قدرت و عزّتش را نادیده گرفتند.«ما انت علینا بعزیز»
پیامها
انبیا و مبلّغان الهى، در راه دعوت مردم به صراط مستقیم، بیشترین اهانتها را متحمّل شدهاند. «ما نفقه كثیراً ممّا تقول...» مخالفان انبیا، دلیل و منطق ندارند. منطق آنان توهین، شكنجه و كشتار است.
«لرجمناك و ما انت بعزیز»