ذَٰلِكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ ٱلۡغَيۡبِ نُوحِيهِ إِلَيۡكَ وَمَا كُنتَ لَدَيۡهِمۡ إِذۡ أَجۡمَعُوٓاْ أَمۡرَهُمۡ وَهُمۡ يَمۡكُرُونَ
102
تفسیر نور
(اى پیامبر) این (داستان) از خبرهاى غیبى است كه ما به تو وحى مىكنیم و تو نزد آنان (برادران یوسف) نبودى آنگاه كه در كار خویش هم داستان و متفق شدند ونیرنگ مىنمودند (كه چگونه یوسف را در چاه اندازند و بگویند گرگ او را دریده است)
پیامها
انبیا از طریق وحى، با غیب آشنا مىشوند. «ذلك منانباء الغیب...» انبیا، تمام اخبار غیبى را نمىدانند. «من انباء الغیب»
آنجا كه خدا نخواهد، نه تصمیم مردم «امرهم» نه اجماع آنان «اجمعوا» ونه نقشه وتوطئه «یمكرون» اثرى ندارد.
در حوادث پىدرپى و مرتبط، نكته اصلى و نقطهى شروع را فراموش نكنید. محور داستان یوسف توطئه نابودى یوسف بود. «اَجمعوا أمرهم و هم یمكرون»