۞ لَّقَدۡ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخۡوَتِهِۦٓ ءَايَـٰتٌ لِّلسَّآئِلِينَ
7
۞ لَّقَدۡ كَانَ فِي يُوسُفَ وَإِخۡوَتِهِۦٓ ءَايَـٰتٌ لِّلسَّآئِلِينَ
7
در كنار این نشانهها، سؤالهایى قابل طرح است كه پاسخ هر كدام روشنگر راه زندگانى است؛
چگونه حسادت، انسان را به برادركشى مىكشاند؟!
چگونه ده نفر در یك خیانت، هم رأى و هم داستان مىشوند؟!
چگونه یوسف با بزرگوارى از مجازات برادران خیانتكار خود، صرف نظر مىكند؟!
چگونه انسان با یاد خدا، زندان را بر لذّت گناه ترجیح مىدهد؟
این سوره، در زمانى نازل شد كه پیامبر اكرمصلى الله علیه وآله در محاصره شدید اقتصادى و اجتماعى قرار گرفته بود و این داستان براى حضرت، مایهى دلدارى شد كه اى پیامبر! اگر بعضى بستگانت ایمان نیاوردند ناراحت مباش، برادران یوسف او را به چاه انداختند!.
حسد، مرز خانواده و عواطف خویشاوندى را نیز درهم مىشكند. «لقد كان فى یوسف و اخوته»
داستان یكى است، امّا نكات و درسهایى كه از آن استفاده مىشود بسیار است. «آیات»
پرسش و طرح سؤال از جمله راههاى رسیدن به حقیقت است. «آیات للسائلین»*
تا تشنهى شنیدن و عاشقِ آموختن نباشیم، از درسهاى قرآن استفاده كامل نمىبریم. «لِلسّائلین »
داستانهاى قرآن، پاسخ سؤالهاى زندگى مردم را مىدهد. «للسائلین»