دقّت در كلمات یوسف‌علیه السلام، نشان از این دارد كه نمى‌خواهد بنیامین را سارق معرّفى كند، لذا نمى‌گوید: «وجدناه سارقاً» بلكه مى‌گوید: «وجدنا متاعنا عنده» متاع در بار او بود، نه آنكه قطعاً او سارق است.

اگر یوسف برادر دیگرى را به جاى بنیامین نگه مى‌داشت، طرح به هم مى‌خورد و برادران با او به عنوان یك دزد برخورد مى‌كردند و انواع آزار و اذیّت‌ها را روا مى‌داشتند و آن كس كه به جاى بنیامین مى‌ماند، احساس مى‌كرد به ناحقّ گرفتار شده است.

مراعات مقرّرات، بر هر كس لازم است و قانون شكنى حتّى براى عزیز مصر نیز ممنوع است. «معاذ اللَّه»

نیكوكار قانون شكنى نمى‌كند. «من المحسنین. قال معاذ اللّه...»*

قاضى نباید تحت تأثیر احساسات قرار گیرد. «قال معاذ اللّه»*

قضاوت كار حساسى است كه باید در آن به خدا پناه برد. «معاذ اللّه»*

یوسف‌علیه السلام در دو مكان به خدا پناه برد: یكى در خلوت زلیخا و یكى به هنگام قضاوت و حكم. «قال معاذ اللّه»*

قانون شكنى، ظلم است. (نباید به درخواست این و آن مقرّرات را شكست.) «معاذ اللَّه ان ناخذ»

بى‌گناه نباید به جاى گناهكار كیفر ببیند، هر چند خودش به اینكار رضایت داشته باشد. «معاذ اللَّه»