به تعبیر راغب، «رَوْح» و «روح» به معناى جان است، ولى «رَوح» درموارد فَرَج و رحمت به كار مىرود، گویا با گشایش گره و مشكل، جان تازهاى در انسان دمیده مىشود.
در تفسیر تبیان آمده است: روح از ریح است، همان گونه كه انسان با وزش باد احساس راحتى مىكند با رحمت الهى نیز انسان شادمان مىگردد.
براساس روایات، یأس از رحمت خدا، از گناهان كبیره است.130130) منلایحضرهالفقیه، باب معرفة الكبائر.
شناخت، نیاز به حركت دارد. «اذهبوا فتحسّسوا»
رسیدن به لطف الهى، با تنبلى سازگار نیست. «اذهبوا، ولا تایْئسوا»
اولیاى خدا، هم خود مأیوس نمىشوند هم دیگران را از یأس باز مىدارند. «لاتایئسوا»
یأس، نشانهى كفر است. «لایایئس... الاّ القوم الكافرون» زیرا مأیوس شده، در درون خود مىگوید: قدرت خدا تمام شده است.