- أَفَمَنۡ هُوَ قَآئِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ وَجَعَلُواْ لِلَّهِ شُرَكَآءَ قُلۡ سَمُّوهُمۡۚ أَمۡ تُنَبِّـُٔونَهُۥ بِمَا لَا يَعۡلَمُ فِي ٱلۡأَرۡضِ أَم بِظَـٰهِرٍ مِّنَ ٱلۡقَوۡلِ بَلۡ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ مَكۡرُهُمۡ وَصُدُّواْ عَنِ ٱلسَّبِيلِ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٍ33
تفسیر نور
پس آیا آن (خدایى) كه بر هر كس و عملكرد او حاكم و ناظر است، (با بُتهاى ساختگى یكى است؟) و(لى) آنان براى خدا شریكانى قرار دادهاند. بگو: آنها را نام ببرید (چه هستند و چه توانى دارند؟) آیا خدا را از شریكانى در زمین خبر مىدهید كه او نمىشناسد؟ یا سخنى توخالى (مىگویید)، بلكه براى كسانى كه كفر ورزیدند، مكرشان آراسته جلوه داده شده است واز راه (حق) باز داشته شدهاند وهر كه را خدا گمراه كند، پس براى او هیچ هدایت كنندهاى نیست.
نکتهها
قائم بودن خدا، به معناى تدبیر تمام امور و كفایت، حفاظت، نظارت، و ثبت و ضبط آنهاست.پیامها
خداوند با طرح سؤال، عقل و فطرت انسان را به قضاوت مىطلبد. زیرا عقل و فطرت با شرك سازگار نیست. «أفمن... ام تنبئونه» كسى كه از خداى علیم و واحد و قیّوم جدا شود، به ورطه شرك و چند خدایى گرفتار مىآید. «شركاء»
بتپرستى و شرك به قدرى سبك سرى و بىمنطق است كه حتى نمىتوان نام و اوصاف معبودان آنان را بیان كرد. «قل سمّوهم»
شاید مشركان نیز از عمق جان بتها را قبول ندارند. «ام بظاهر من القول»
شرك نیز نوعى كفر است. «جعلوا اللَّه شركاء... زیّن للذین كفروا»
كسى كه مسائل انحرافى برایش جلوه كرد، از راه حق و مسیر هدایت باز مىماند. «زُیّن... صدّوا»
به نقشهها و تدبیرهاى خود مغرور نشوید. «زیّن... مكرهم»