همهى انبیا در انتظار پیروزى بودند. نوح مىگوید: «اَنّى مغلوب فانتصر»19 خداوندا! من مغلوبم، كمكى برسان. سایر انبیا نیز از خداوند فتح و پیروزى مىخواستند: «ربّنا افتح بیننا و بین قومنا بالحقّ و انت خیر الفاتحین»20 پروردگارا! میان ما و قوم ما به حقّ حكم كن، كفّار نیز به مسلمانان مىگفتند: شما كه مىگویید ما در روزى پیروز خواهیم شد، پس آن روز كى فرا مىرسد؟ «مَتى هذا الفتح»21 این جاست كه قرآن كریم در آیات بسیارى از پیروزى پیامبران و نابودى كافران و عذاب آنان سخن مىگوید و با قاطعیّت به كفّار اعلام مىكند كه آن روز به زودى فرا مىرسد.
نوشیدنىهاى دوزخیان در قیامت سوزنده است نه سیراب كننده:
الف: «سُقُوا ماءً حمیماً فقطّع امعاءهم»22 از آب جوشانى نوشانده مىشوند كه درون آنها را قطعه قطعه مىكند.
ب: «یغاثوا بماءٍ كالمُهل یشوى الوجوه»23 از آبى همچون مس گداخته پذیرایى مىشوند، كه حرارت آن صورتها را كباب مىكند.
اما اهل بهشت در كنار نهرهایى از آب گوارا زندگى مىكنند و از شیر و عسل مصفّا كه از طرف خداوند براى آنان آماده شده است استفاده مىكنند و از همهى نعمتهاى الهى بهرهمندند. «و سقاهم ربّهم شراباً طهوراً»24
در تاریخ آمده است: یكى از ستمگران بنىامیّه به نام «ولیدبنیزید بن عبدالملك» روزى براى آگاه شدن از آیندهاش، قرآن را باز كرد و چشمش به این آیه «واستفتحوا...» افتاد، عصبانى شد و قرآن را پاره كرد و شعرى به این مضمون سرود: اى قرآن! تو مرا جبّار عنید مىدانى و تهدیدم مىكنى؟ آرى، من همان جبّار عنیدم. من امروز تو را پاره مىكنم، تا در قیامت گواهى دهى كه ولید مرا پارهپاره كرد.25
25) تفسیر نمونه.