وَضَرَبَ ٱللَّهُ مَثَلًا قَرۡيَةً كَانَتۡ ءَامِنَةً مُّطۡمَئِنَّةً يَأۡتِيهَا رِزۡقُهَا رَغَدًا مِّن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتۡ بِأَنۡعُمِ ٱللَّهِ فَأَذَٰقَهَا ٱللَّهُ لِبَاسَ ٱلۡجُوعِ وَٱلۡخَوۡفِ بِمَا كَانُواْ يَصۡنَعُونَ
112
تفسیر نور
و خداوند (براى شما) قریهاى را مثال مىزند كه امن و آرام بود، روزیش از هر سو فراوان مىرسید، اما (مردم آن قریه) نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند، پس خداوند به (سزاى) آنچه انجام مىدادند، پوشش فراگیر گرسنگى و ترس را بر آنان چشانید.
نکتهها
تعبیر «لباس» در مورد گرسنگى و ترس، شاید بخاطر آن باشد كه این دو همچون لباس، همهى وجود و زندگى آنها را فراگرفته بود، چنانكه تعبیر «چشاندن» كنایه از نفوذِ آثار گرسنگى و ترس، در عمق وجود آنان است.پیامها
تاریخ بشر، داراى ضابطه، قانون و برپایه سنّتهاى الهى است. «ضرب اللَّه مثلاً» از بیان مثالهاى قرآنى در مورد تاریخ واقوام گذشته، عبرت بگیریم. «ضرب اللَّه مثلاً»
امنیّت و آرامش در رأس نعمتها و زمینهى توسعه در رزق و اقتصاد جامعه مىباشد. «آمنة مطمئنة یأتیها رزقها»
لازم نیست یك منطقه همه نیازش را خودش تأمین كند، بلكه مىتواند واردات داشته باشد. «یأتیها رزقها غداً من كلّ مكان»
عذابهاى دنیوى نسبت به عذابهاى اخروى، نوعى چشیدن است نه نوشیدن. «فاذاقها اللَّه»
كفران نعمت در همین دنیا، عقاب دارد. «فكفرت ... فاذاقها اللَّه»
كفران نعمت باعث زوال آن است. «فكفرت بانعم اللَّه فاذاقها اللَّه لباس الجوع»
فقر اقتصادى و ناامنى اجتماعى، از نشانههاى بىاعتنایى جامعه به اصول دینى است. «فكفرت ... فاذاقها اللَّه لباس الجوع و الخوف»
كفران نعمت هم عذاب جسمى دارد. (فقر و گرسنگى)، هم عذاب روحى و روانى (ترس و نا امنى) «فكفرت ... فاذاقها اللَّه لباس الجوع والخوف»