اسلام خوردن چیزى را اجازه مى‌دهد كه هم طیّب باشد و هم حلال. چیزهایى مثل شراب و گوشت خوك ممنوع است، چون ذاتاً خبیث و ناپاك است. و چیزهایى كه با پول غصبى خریدارى شود، گرچه خودش طیّب باشد، ممنوع است چون حرام است.

اكنون كه كفران نعمت‌ها و تكذیب انبیا سبب قهر و عذاب خداست، پس بجاى كفران وكفر، از نعمت‌هاى حلال بهره‌گرفته وحلال‌وار بخورید وشكرگزار باشید.

در اسلام ریاضت و رهبانیّت نیست. «فكلوا مما رزقكم اللَّه»

مصرف در چارچوب حلال مجاز است، نه هر چه بدست آمد. «فكلوا...حلالاً طیّباً»

دستورات دین مطابق فطرت است. خوردنى‌هایى كه مطابق طبع انسان باشد، مجاز است. «فكلوا... طیّباً»

دینِ جامع، دستوراتش نیز جامعیّت دارد. هم طهارت ظاهرى را شرط مصرف مى‌داند، «طیّبا» هم طهارت باطنى و حقوقى را. «حلالاً»

روزى را نعمت وهدیه الهى بدانیم، نه محصولِ زرنگى خود. «رزقكم‌اللَّه... نعمت‌اللَّه»

خوردن براى خوردن نیست، براى انجام وظایف است. «فكلوا... واشكروا... تعبدون»

عبادت وبندگى بدون شكر نعمت‌ها نمى‌شود. «واشكروا نعمت‌اللَّه ان‌كنتم ایاه تعبدون»