وَلَهُۥ مَا فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَلَهُ ٱلدِّينُ وَاصِبًاۚ أَفَغَيۡرَ ٱللَّهِ تَتَّقُونَ
52
تفسیر نور
وآنچه در آسمانها وزمین است از آن اوست وپرستش وفرمانبردارى پیوسته براى اوست، پس آیا از غیر خداوند پروا مىكنید.
نکتهها
مراد از كلمهى «دین» در آیه، پرستش و بندگى است كه لازمهى پذیرش دین و مكتب حق است. و كلمهى «واصِب» به معناى دائم و شدید است، مانند آیهى 9 سورهى صافات: «و لهم عذاب واصب»پیامها
بر خلاف آن عقاید خرافى كه براى هر نوعى از موجودات، ربّى را فرض مىكردند، خداوندِ همهى آنچه در آسمانها وزمین است، یكى است. «له ما فى السموات و الارض» پرستش و بندگى، تنها در برابر خالق یكتا جایز است. «له الدین واصباً»
تشریع و قانونگذارى، حق كسى است كه تكوین وآفرینش از آنِ اوست. سازندهى هستى باید قانون هستى را وضع وبیان كند. «له مافىالسموات... وله الدین»
شرك هیچ دلیل و توجیهى ندارد. «له ما فى السموات ... له الدین... افغیر اللَّه تتقون»