لِيَكۡفُرُواْ بِمَآ ءَاتَيۡنَـٰهُمۡۚ فَتَمَتَّعُواْ فَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ
55
لِيَكۡفُرُواْ بِمَآ ءَاتَيۡنَـٰهُمۡۚ فَتَمَتَّعُواْ فَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ
55
او خداوند یگانه است؛ «انما هو اله واحد»، مالك همه چیز است؛ «له ما فى السموات والارض»، مربّى است؛ «له الدین»، منعم است؛ «ما بكم من نعمة فمن اللَّه»، فریادرس است؛ «اذا مسكم الضُّر فالیه تجئرون»، پس آیا باز هم به سراغِ دیگران برویم؟
توجه به غیر خدا، كفران نعمتهاى اوست. «لیكفروا بما آتیناهم»
با آنكه مردم دائماً كفران مىكنند، اما باز هم خداوند نعمتهاى خود را باز نمىدارد. «لیكفروا... فتمتعوا»
پایان كامیابىهاى كفرآلود، قهر الهى است. «فتمتعوا فسوف تعلمون»
نظیر آیهى 30 سوره ابراهیم؛ «قل تمتّعوا فان مصیركم الى النار»