وَٱللَّهُ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَحۡيَا بِهِ ٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ مَوۡتِهَآۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّقَوۡمٍ يَسۡمَعُونَ
65
تفسیر نور
و خداوند از آسمان آبى فرستاد، پس بواسطه آن زمین را پس از آنكه پژمرده بود زنده كرد، البته در این (باریدن وروئیدن) براى گروهى كه (سخن حق را با جان ودل) مىشنوند نشانهاى روشن است.
نکتهها
در آیه قبل، نزول كتاب كه مایه زنده شدن دلهاست، مطرح شد، در این آیه، نزول باران كه سبب زنده شدن زمین است، مطرح گردیده است.پیامها
پدیدههاى طبیعى، (از جمله آمدن ابر وباران) تصادفى نیست، به ارادهى خداوند است. «واللَّه انزل» زمین همچون انسان مرگ و حیات دارد. «فاحیا به الارض بعد موتها»
اجراى برنامههاى الهى از طریق اسباب عادى وطبیعى است. «فاحیا به الارض»
آب، مایهى حیات زمین وزمینیان است. «فاحیا به الارض»
تدبیر خداوند در طبیعت، كلاس توحید است. «انّ فى ذلك لآیة»
بهترین راه خداشناسى، گوش سپرن وپندگرفتن از آیات الهى است. «لآیة لقوم یسمعون»