در دو آیه قبل سخن از آب و شیر بود كه دو نوشیدنى طبیعى و مستقیم است. این آیه سخن از نوشیدنى‌هایى است كه ما از طریق فشردن میوه‌ها بدست مى‌آوریم. آنجا كه دست خدا در كار است، همه لطف و صفاست، آب باران و شیر خالص، ولى آنجا كه دستِ بشر دخالت مى‌كند، گاهى رزق نیكو حاصل مى‌شود و گاهى شراب كه مایه فساد و تباهى است.

آنچه خدا آفریده خوبست، این شما هستید كه نعمت‌ها را در چه راهى مصرف كنید، یا چه كارهایى روى آن انجام دهید. «تتخذون منه سكراً و رزقاً حسناً»

در آفرینش میوه‌ها (تنوع رنگ و طعم و خواص آنها و فواید كوتاه مدت و دراز مدت آنها و تركیبات آنها و تأمین نیازمندى‌هاى انسان و مقدار تولید آن ومناسبت محل تولید با ساكنان منطقه ودسترسى انسان به آنها و عواملى كه در پیدایش آنها بكار رفته) نشانه‌اى براى توجه به خالق است. «ان فى ذلك لایة»