وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ ثُمَّ يَتَوَفَّىٰكُمۡۚ وَمِنكُم مَّن يُرَدُّ إِلَىٰٓ أَرۡذَلِ ٱلۡعُمُرِ لِكَيۡ لَا يَعۡلَمَ بَعۡدَ عِلۡمٍ شَيۡـًٔاۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ
70
وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ ثُمَّ يَتَوَفَّىٰكُمۡۚ وَمِنكُم مَّن يُرَدُّ إِلَىٰٓ أَرۡذَلِ ٱلۡعُمُرِ لِكَيۡ لَا يَعۡلَمَ بَعۡدَ عِلۡمٍ شَيۡـًٔاۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ
70
فراموشى دوران كهولت، مربوط به افراد عادّى است، وگرنه اولیاى خدا نظیر حضرت نوح و حضرت مهدىعلیهما السلام كه براى مسئولیّتى عمر طولانى دارند، هرگز گرفتار غفلت و سستى و فراموشى نمىشوند.
عمر مفید و باارزش، دوران آگاهى انسان است. عمرى كه در آن فراموشى و غفلت است، بى ارزش است. «ارذل العمر لكى لا یعلم»
عمر طولانى براى همه نیست. «و منكم من یرّد»
تغییر و تحولات كه در انسان پدید مىآید، از قدرت و ضعف، علم و جهل، آگاهى و نسیان، همه بر اساس تدبیر و علم خداوند است. «ان اللَّه علیم قدیر»