وَرَبَطۡنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ إِذۡ قَامُواْ فَقَالُواْ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ لَن نَّدۡعُوَاْ مِن دُونِهِۦٓ إِلَـٰهًا لَّقَدۡ قُلۡنَآ إِذًا شَطَطًا
14
تفسیر نور
و ما به دلهایشان نیرو و استحكام بخشیدیم، آنگاه كه آنان بپاخاستند و (برخلاف عموم مردم) گفتند: پروردگار ما همان پروردگار آسمانها و زمین است، هرگز جز او (كسى را به) خدایى نخواهیم خواند، چرا كه در این صورت حرف خطایى گفتهایم.
نکتهها
«شَطَط»، به معناى افراط در دورى از حقّ و گفتنِ حرف باطلى است كه به هیچ وجه قابل قبول نباشد.پیامها
آرامش و پایدارى دلها به دست خداست. «رَبَطنا» در برابر انحرافات جامعه، نشستن جایز نیست، باید قیام كرد. «اذقاموا»
امدادهاى الهى، در سایهى ایمان، وحدت، قیام و توكّل بر اوست. «رَبَطنا على قلوبهم اذ قاموا»
قیام در برابر ستمگر، نیاز به ایمانى استوار و دلى مطمئن دارد. «ربَطنا على قلوبهم اذ قاموا»
ایمان واقعى همراه با قیام است. «ربَطنا على قلوبهم اذ قاموا»
موحّد واقعى، هرگز سراغ شرك نمىرود. «لن نَدعوا من دونه الهاً»
ثمرهى توحید در ربوبیّت، «ربّنا ربّ السموات و الارض» توحید در بندگى است. «لن نَدعوا من دونه الهاً»
شرك، انحراف بعید و فاحشى است كه هرگز قابل عفو نیست. «شَططاً»