وَدَّ كَثِيرٌ مِّنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَـٰبِ لَوۡ يَرُدُّونَكُم مِّنۢ بَعۡدِ إِيمَـٰنِكُمۡ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنۡ عِندِ أَنفُسِهِم مِّنۢ بَعۡدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ ٱلۡحَقُّ فَٱعۡفُواْ وَٱصۡفَحُواْ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ ٱللَّهُ بِأَمۡرِهِۦٓ إِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ قَدِيرٌ
109
دشمن كه در دل آرزوى كفر شما را دارد، در عمل از هیچ توطئه و نقشهاى خوددارى نخواهد كرد. روشهاى اقدام آنها همان طرح سؤالات بىجا، وسوسهها، القاى شبهات و... مىباشد كه باید نسبت بدانها هشیار بود.
نسبت به روحیّات وبرنامههاى دشمنان خود، مواظب باشید. «ودَّ... یرُدّونكم» در برخورد با دشمن نیز باید انصاف داشت. «ودّ كثیر» (آیه مىفرماید: بسیارى از اهل كتاب چنین هستند، نه همهى آنان.)
شعلهى حسادت، چنان خطرناك است كه بعد از علم و آگاهى نیز فرو نمىنشیند. «حسداً... من بعد ما تبین لهم الحقّ»
شما با ایمان آوردن به اسلام، عظمت و عزّتى مىیابید كه دشمنان به شما رشك و حسد مىورزند و مىخواهند شما به جهل، شرك و تفرقهى زمان جاهلیّت برگردید. «ودّ كثیر... لو یردّونكم»
با مخالفان نباید فوراً به خشونت برخورد كرد، گاهى لازم است حتّى با علم به كینه و حسادت آنها، با ایشان مدارا نمود. «فاعفوا»
فرمان عفو دشمن، به صورت موقّت و تا زمانى است كه مسلمانان دلسرد و دشمنان جسور نشوند. «فاعفوا و اصفحوا حتّى»
عفو، نشان ضعف نیست. خداوند بر انجام هر كارى تواناست و امروز نیز مىتواند شما را بر دشمنان غالب گرداند. «انّ اللّه... قدیر»