بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٌ فَلَهُۥٓ أَجۡرُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ
112
تفسیر نور
آرى، كسى كه با اخلاص به خدا روى آورد و نیكوكار باشد، پس پاداش او نزد پروردگار اوست، نه ترسى بر آنهاست و نه غمگین خواهند شد.
نکتهها
آیه علّت ورود در بهشت را، تسلیم فرمان خدا و نیكوكار بودن مىداند. یعنى بهشت به ادّعا وشعار به كسى داده نمىشود، بلكه ایمان و عملصالح لازم است.پیامها
براى ورود به بهشت، به جاى خیال و آرزو، هم تسلیم خدا بودن و ایمان درونى لازم است و هم عمل صالح بیرونى. «اسلم وجهه لله و هومحسن» نیكوكارى باید سیرهى انسان باشد، نه به صورت موسمى وفصلى. «هو محسن»
پاداش دادن، از شئون ربوبیّت است. «اجره عند ربه»
هر كس خالصانه روى به خدا آورد، هم بهره كامل دارد؛ «فله اجره عند ربه» و هم از هر نوع دلهره بیمه خواهد بود. «لا خوف علیهم»