اهل كتاب و مشركان، هركدام به نوعى براى خداوند فرزندى مى‌پنداشتند؛ یهود مى‌گفت: عُزَیر فرزند خداست. ⁴⁰⁷ نصارى نیز حضرت عیسى را فرزند خدا معرّفى مى‌كردند ⁴⁰⁸ و مشركان، فرشتگان را فرزندان خدا مى‌دانستند. ⁴⁰⁹این آیه ردّى است بر این توهّم غلط ونابجا، وذات خداوند را از چنین نسبتى منزّه مى‌داند.

خدا را با خود مقایسه نكنیم. اگر انسان نیاز به فرزند دارد بخاطر موارد ذیل است:

1- عمرش محدود است و میل به بقاى خویش و نسل خویش دارد.

2- قدرتش محدود است و نیازمند معاون و كمك كننده است.

3- نیازمند محبّت و عاطفه است و لازم است مونسى داشته باشد.

ولى خداوند از همه‌ى این كمبودها و نیازها منزّه است، بلكه هرچه در آسمان‌ها و زمین است، همه در برابر او متواضعند.

---

407) وقالت الیهود عزیر ابن اللّه« توبه، 30.

408) وقالت النصارى المسیح ابن اللّه« توبه، 30.

409) یجعلون للّه البنات« نحل، 57.

خدایى كه همه آسمان‌ها و زمین در برابر او تسلیم هستند، چه كمبودى دارد تا از طریق فرزند گرفتن آنرا جبران كند؟! «بل له ما فى السموات»

خشوع وتواضع، در برابر كسى سزاوار است كه تمام هستى از آن اوست، نه بت‌ها و طاغوت‌هایى كه از آفریدن حتّى یك مگس نیز عاجزند و قدرت نفع و ضررى ندارند. «كلّ له قانتون»