- وَلَن تَرۡضَىٰ عَنكَ ٱلۡيَهُودُ وَلَا ٱلنَّصَـٰرَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمۡ قُلۡ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلۡهُدَىٰ وَلَئِنِ ٱتَّبَعۡتَ أَهۡوَآءَهُم بَعۡدَ ٱلَّذِي جَآءَكَ مِنَ ٱلۡعِلۡمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ120
این آیه در عین اینكه خطاب به پیامبر اسلام صلى الله علیه وآله است، خطاب به همه مسلمانان در طول تاریخ نیز هست كه هرگز یهود و نصارى از شما راضى نخواهند شد، مگر آنكه تسلیم بىچون وچراى آنان شوید و از اصول و ارزشهاى الهى كناره بگیرید. ولى شما مسلمانها باید با قاطعیّت دست رد به سینه نامحرم بزنید و بدانید تنها راه سعادت، راه وحى است نه پیروى از تمایلات این و آن.
دشمن، به كم راضى نیست. فقط با سقوط كامل و محو مكتب و متلاشى شدن اهداف شما راضى مىشود. «لن ترضى عنك...» اگر مسلمانان مشاهده كردند كه كفّار از دین آنان راضى هستند، باید در دیندارى خود تردید نمایند. دیندارى كافرپسند، همان كفر است. «لن ترضى... حتّى تتّبع ملّتهم»
جز وحى و هدایت الهى، همه راهها انحرافى است. «قل ان هدىاللّه هوالهدى»
مسئولیّت عالم، بیشتر از جاهل است. «بعد الذى جائك منالعلم»
رابطه با اهل كتاب نباید به قیمت صرف نظر كردن از اصول تمام شود. جذب دیگران آرى، ولى عقب نشینى از اصول هرگز. «لئن اتّبعت اهوائهم...»
پیروى از تمایلات و هوسهاى مردم، منجر به قطع الطاف الهى مىشود. یا لطف خدا، یا هوسهاى مردم. «ما لك من اللّه من ولىّ ولانصیر»