إِذۡ تَبَرَّأَ ٱلَّذِينَ ٱتُّبِعُواْ مِنَ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُواْ وَرَأَوُاْ ٱلۡعَذَابَ وَتَقَطَّعَتۡ بِهِمُ ٱلۡأَسۡبَابُ
166
تفسیر نور
در آن هنگام كه عذاب را مشاهده كنند و پیوند میانشان بریده (و دستشان از همه چیز قطع) گردد، پیشوایان (كفر)، از پیروان خود بیزارى جویند.
نکتهها
به هوش باشیم كه رهبرمان كیست و محبّت و عشق چه كسى را در دل داریم؟ بدانیم طاغوتها و غیر خدا، ما را براى خودشان مىخواهند تا با قدرت و ارادت ما، به هوسها و آرزوهاى خود در دنیا برسند، ولى در قیامت همه را رها و از ما اظهار تنفّر و انزجار خواهند نمود.پیامها
هر عشق وعلاقه، كه مایهاى از عقل وفطرت نداشته باشد، دیر یا زود به سردى گرائیده و یا به دشمنى كشیده مىشود. «یحبّونهم كحبّ اللّه... تبرّء الّذین اتّبعوا» محبّت، زمینهى تبعیّت است. «یحبونهم... اتبعوا»
آیندهنگرى لازمهى عقل است. به كسى عشق و محبّت بورزیم كه قدرت داشته باشد و در روز خطر، ما را حمایت كند. «اذ تبرّء الّذین اتّبعوا»
معیار اصالت یا بىاصل بودن علاقهها و محبّتها، دیدن عذاب در روزهاى خطرناك است. «رأوا العذاب»