این آیه هم هشدارى است به كسانى كه در صدد تغییر و یا تبدیل وصیّت دیگران برمى‌آیند. اگر كسى بعد از شنیدن و باخبر شدن از موضوع وصیّت و موارد مصرف آن، دست به تغییر یا تبدیل آن بزند، گناه این تغییر و تبدیل به گردن همان كسى است كه این عمل ناشایست را مرتكب شده است، ولى وصیّت كننده به پاداش خود مى‌رسد. مثلاً اگر كسى وصیّت كند كه به صد فقیر كمك شود، ولى به جاى صد فقیر، اموال او را به دیگران دهند و آنان نیز خبر نداشته و مال را مصرف كنند، در این صورت وصیّت كننده كه از دنیا رفته، به پاداش كمك به فقرا مى‌رسد و گیرندگان بى‌خبر هم گنهكار نیستند، در این میان، گناه تنها به عهده‌ى كسى است كه وصیّت را تغییر داده است و باید بداند كه خداوند شنوا و آگاه است و كیفر این خیانت را در دنیا و آخرت به او خواهد داد.

در حدیث مى‌خوانیم: وصیّت را اگر چه به نفع یهودى یا نصرانى باشد، تغییر ندهید. ⁵³⁷

---

537) تفسیر نورالثقلین، ج‌1، ص‌159. تغییر وصیّت از سوى دیگران، حرام است. «فمن بدّله... فانما اثمه»

حقّ مالكیّت، بعد از مرگ نیز محترم است و كسى حقّ تغییر وصیّت را ندارد. «فمن بدّله... فانّما اثمه»

گناه آگاهانه و مغرضانه، خطرناك‌تر است. «بعد ما سمعه»

در وصیّت كردن، باید شاهد گرفت. «بعد ما سمعه»

وصیّت كنندگان، به پاداش مى‌رسند هرچند كسى وصیّت آنان را تغییر دهد. «اثمه على الّذین یبدّلونه»- ایمان به اینكه ما در محضر خدا هستیم، بهترین عامل تقوى و دورى از تغییر و تبدیل وصیّت مردم است. «فمن بدّله... ان اللَّه سمیع علیم»