وَإِذَا قِيلَ لَهُ ٱتَّقِ ٱللَّهَ أَخَذَتۡهُ ٱلۡعِزَّةُ بِٱلۡإِثۡمِۚ فَحَسۡبُهُۥ جَهَنَّمُ وَلَبِئۡسَ ٱلۡمِهَادُ
206
تفسیر نور
و هنگامى كه به او گفته شود از خداى پروا كن، عزت وغرورى كه در سایهى گناه بدستآورده او را بگیرد. پس آتش دوزخ براى او كافى است وچه بد جایگاهى است.
پیامها
مستكبران، به موعظهى دیگران گوش نمىدهند. «اذا قیل له اتّق اللَّه اخذته العزّة»در تاریخ آوردهاند كه عبدالملك مروان از خلفاى بنى امیه بر بالاى منبر در شهر مدینه گفت: به خدا سوگند هركس مرا امر به تقوى كند، گردنش را خواهم زد.
594 حاكم باید پندپذیر باشد. «اذا قیل... اخذته العزّة»
گناه، مایهى عجب، غرور و تكبّر است. «اخذته العزّة بالاثم»
توجّه دادن به دوزخ، هشدارى غرور شكن است. «فحسبه جهنّم»
594) تفسیر احسنالحدیث، ج1، ص376.