هَلۡ يَنظُرُونَ إِلَّآ أَن يَأۡتِيَهُمُ ٱللَّهُ فِي ظُلَلٍ مِّنَ ٱلۡغَمَامِ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَقُضِيَ ٱلۡأَمۡرُۚ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرۡجَعُ ٱلۡأُمُورُ
210
تفسیر نور
آیا جز این انتظار دارند كه خداوند و فرشتگان در سایههاى ابر به سوى آنها بیایند تا كار آنان یكسره شود؟ (در حالى كه بعد از نزول آیات روشن، نیازى به چیز دیگرى نیست.) و به سوى خدا تمام امور برمىگردد.
نکتهها
دعوت انبیا از طریق استدلال ومعجزه است، ولى گاهى مردمِ بهانهجو، انتظارات دیگرى داشتند. خداوند بر انجام هركارى قدرت دارد، ولى مىفرماید: اگر بعد از برآمدن انتظار شما بازهم لجاجت كنید، قهر الهى شما را فرا خواهد گرفت و دیگر مهلتى براى عذرخواهى و توبه در كار نیست. نمونه آن را در مائده آسمانى كه از حضرت عیسى خواستند و یا ناقهاى كه از حضرت صالح درخواست نمودند، مىبینیم كه هرگاه نوع معجزه به درخواست مردم صورت گیرد، باید اطاعت حتمى باشد و گرنه قهر حتمى است. البتّه این در مواردى است كه اصل انتظار محال نباشد، مانند دیدن خدا وگرنه اگر اصل توقّع نابجا باشد، پاسخ ردّ به آنان داده مىشود.نظام آفرینش و تربیتى خداوند، بر محور انتظارات نابجاى شما نمىچرخد. ممكن است شما انتظار داشته باشید خداوند و فرشتگان در لابلاى ابرها، بالاى سر شما به صورت جسمى پیدا شوند و مستقیماً با خودتان حرف بزنند، ولى چنین چیزى ممكن نیست.
پیامها
با وجود دلائل روشن بر رسالت پیامبر، توقّع نابجا ممنوع است. «هل ینظرون» انتظار رؤیت خدا و فرشتگان، بهانهاى براى فرار از پذیرش حقّ است. «ینظرون... یأتیهم اللّه و الملائكة»
سرچشمه و بازگشت همه چیز به سوى خداست. چرا در انتظار دیدن خود او هستید، مگر آثار او را نمىبینید. «هل ینظرون... و الى اللّه ترجع الامور»