- وَٱلَّذِينَ يُتَوَفَّوۡنَ مِنكُمۡ وَيَذَرُونَ أَزۡوَٰجًا يَتَرَبَّصۡنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرۡبَعَةَ أَشۡهُرٍ وَعَشۡرًا فَإِذَا بَلَغۡنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ فِيمَا فَعَلۡنَ فِيٓ أَنفُسِهِنَّ بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرٌ234
در میان بعضى از اقوام رایج بود كه اگر مرد وصیّت كند، باید تا آن مدّت كه وصیّت كرده همسرش ازدواج نكند و برخى نیز از همان لحظه مرگ، ازدواج مجدّد را مجاز مىدانستند. در میان این عقاید انحرافى كه افراط و تفریط در آنها نمایان است، اسلام نظریه خود را مبنى بر نگاه داشتن عدّه وسپس اجازه ازدواج با مرد دلخواه را در چارچوب شایستگى و معروف بودن، ارائه داده است.
در مدّت چهار ماه و ده روز عدّهى وفات، روشن مىشود كه آیا زن باردار است یا نه. به علاوه اگر زن بعد از فوت شوهر بلافاصله با مرد دیگرى ازدواج كند، احساسات و عواطف بستگان شوهرِ قبل جریحهدار مىشود.
البته این مدّت در مورد زنانِ غیر باردار است و زنان باردار باید تا وقت وضع حمل عدّه نگهدارند.
قرآن در بیشتر موارد مربوط به ازدواج، كلمهى «معروف» را بكار برده است. این نشان دهندهى آن است كه اساس هرگونه تصمیم باید عاقلانه و شرع پسند باشد.
مرگ، نابودى نیست، بلكه بازپسگرفتن كامل روح از جسم است. كلمه «توفّى» به معناى گرفتن كامل است. «یتوفّون منكم» زن، به محض فوت شوهرش، حقّ ازدواج با دیگرى را ندارد. «یتربّصن بانفسهنّ»
بستگان شوهر، حقّ دخالت در تصمیمات زنان بیوه را ندارند. «لا جناح علیكم فیما فعلن»
ایمان به اینكه همهى كارها وتصمیمات ما زیر نظر خداوند است، بهترین پشتوانه تقواست. «واللّه بما تعملون خبیر»