- إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ277
مردم چهار گروهند:
گروهى ایمان آورده و عمل صالح انجام مىدهند كه اینان «مؤمنانند».
گروهى، نه ایمان آورده ونه كار شایسته انجام مىدهند كه اینان «كافرانند».
گروهى ایمان دارند، ولى عمل صالح ندارند كه اینان «فاسقانند».
گروهى ایمان ندارند، ولى اظهار ایمان مىكنند و در ظاهر كار نیك انجام مىدهند كه اینان «منافقانند».
اگر رباخواران از خدا و مردم بریدهاند، امّا در مقابل، كسانى هستند كه اهل ایمان و عمل صالح بوده و از طریق نماز، با خداوند مرتبط مىباشند و با پرداخت زكات با مردم پیوند دارند.
اسلام در كنار مسائل عبادى وفردى، به مسائل اقتصادى ومردمى نیز توجّه دارد. نماز وزكات در كنار هم مطرحند. «اقاموا الصلوة و اتوا الزكاة» ذكر نماز وزكات بعد از عمل صالح، نشانه آن است كه در میان كارهاى شایسته حساب این دو جداست. «عملوا الصالحات و اقاموا الصلوة و اتوا الزكاة»
تشویق نیكوكاران بدنبال تهدید بدكاران، یك اصل تربیتى است. «لهم اجرهم عند ربّهم»
هوشمند كسى است كه در محاسبات، تنها به موجودى امروز كه در دست دارد ننگرد، بلكه به آینده وذخیرههایى كه نزد خداوند است توجّه داشته باشد. «عند ربّهم»
پروردگار، به مؤمنانى كه اهل عمل صالح ونماز وزكاتند، نظر ویژهاى دارد. كلمه «ربّهم» اشاره به لطف خاصّ اوست.
وعدههاى الهى، انگیزهى عمل صالح است. «لهم اجرهم عند ربّهم»
امنیّت وآرامش واقعى، در سایهى ایمان وعمل صالح وپیوند با خدا ومردم است. «لاخوف علیهم و لا هم یحزنون»
عوامل آرامش، ایمان، عمل صالح، نماز وزكات است. «امنوا و عملوا الصالحات و اقاموا الصلوة و اتوا الزكوة... لاخوف علیهم ولا هم یحزنون»