قَالُواْ سُبۡحَـٰنَكَ لَا عِلۡمَ لَنَآ إِلَّا مَا عَلَّمۡتَنَآ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَلِيمُ ٱلۡحَكِيمُ
32
تفسیر نور
فرشتگان گفتند: پروردگارا! تو پاك و منزهى، ما چیزى جز آنچه تو به ما آموختهاى نمىدانیم، همانا تو داناى حكیمى.
نکتهها
ابلیس و ملائكه هر كدام به نوعى خود را برتر از آدم مىدیدند؛ ابلیس به واسطهى خلقت؛ «انا خیر منه» و فرشتگان به واسطهى عبادت؛ «نحن نسبح بحمدك» امّا ابلیس در برابر فرمان سجده خداوند، ایستادگى كرد، ولى فرشتگان چون حقیقت را فهمیدند، پوزش خواستند وبه جهل خود اقرار كردند. «سبحانك لا علم لنا»پیامها
عذرخواهى از سؤال بدون علم، یك ارزش است. «سبحانك» اوج گرفتنها و خود برتر دیدنها باید تنظیم شود. گویندگان سخن «نسبّح و نقدّس» گفتند: «لا علم لنا»
به جهل خود اقرار كنیم. «لا علم لنا» فرشتگان عالىترین نوع ادب را به نمایش گذاشتند. كلمات: «سبحانك، لاعلم لنا، علّمتنا، انّك، انت العلیم الحكیم»، همه نشانهى ادب است.
علم فرشتگان، محدود است. «لا علم لنا»
علم خداوند، ذاتى است؛ «انّك انت العلیم» ولى علم دیگران، اكتسابى است. «علّمتنا»
امور عالم را تصادفى نپنداریم. «انت العلیم الحكیم»