توبه از شرك، ایمان آوردن و اظهار شهادتین است. زیرا بعثت انبیا، براى نجات انسان از شرك و كفر است. بنابراین آیه‌ى «انّ اللّه لا یغفر أن یشرك به» ³⁴⁰ كه مى‌فرماید: خداوند شرك را نمى‌بخشد. مربوط به كسانى است كه در حال شرك از دنیا بروند و به توحید و یگانه پرستى باز نگردند.

---

340) نساء، 48 و116. حتّى براى شرك وگوساله‌پرستى نیز راه توبه وبازگشت وجود دارد. «ثم عفونا عنكم»

عفو الهى، خود زمینه‌اى براى شكرگزارى است. «عفونا... لعلّكم تشكّرون»