۞ وَإِذِ ٱسۡتَسۡقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوۡمِهِۦ فَقُلۡنَا ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡحَجَرَ فَٱنفَجَرَتۡ مِنۡهُ ٱثۡنَتَا عَشۡرَةَ عَيۡنًا قَدۡ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشۡرَبَهُمۡ كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ مِن رِّزۡقِ ٱللَّهِ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ
60
در آیه، همراه با كلمهى «مفسدین »، «لاتعثوا» نیز آمده است. «عثوا» به معنى فساد شدید است و شاید در كنار هم قرار گرفتن این دو كلمه، مىخواهد از توجّه و تعمّد و روحیّهى فساد انگیزى نهى كند. چرا كه لغزشِ غیر عمد و بدون قصد فتنهانگیزى، مورد عفو قرار مىگیرد.
انبیا، در فكر تأمین نیازهاى مادّى مردم نیز هستند. «اذ استسقى موسى لقومه» همه چیز، حتّى آبِ خوردن را از خداوند بخواهیم. «استسقى»
قوانین طبیعت، محكوم ارادهى خداوند است. «اضرب... فانفجرت»
خداوند هم سببساز و هم سببسوز است. با یك عصا واز دست یك نفر، یكبار آب را مىخشكاند و یكبار آب را جارى مىسازد.
دعاى انبیا، مستجاب است. «استسقى، فانفجرت»
جارى شدن آب با زدن عصا به سنگ، یك معجزه است و پیدایش دوازده چشمه براى دوازده قبیله، معجزهاى دیگر. «اثنتا عشرة»
توزیع منظّم و عادلانه و حساب شده، مایهى امنیّت و صفاست و مانع پیدا شدن اختلاف است. «قد علم كل اناس مشربهم»
بهرهگیرى از نعمتهاى الهى، نباید زمینهساز فساد باشد. «كلوا... ولاتعثوا»
براى جلوگیرى از فساد، از محبّتها و لطف خداوند به انسان بگویید. «كلوا و اشربوا... ولاتعثوا»