فَقُلۡنَا يَـٰٓـَٔادَمُ إِنَّ هَـٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوۡجِكَ فَلَا يُخۡرِجَنَّكُمَا مِنَ ٱلۡجَنَّةِ فَتَشۡقَىٰٓ
117
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعۡرَىٰ
118
وَأَنَّكَ لَا تَظۡمَؤُاْ فِيهَا وَلَا تَضۡحَىٰ
119
تفسیر نور
پس گفتیم: اى آدم! همانا این (ابلیس) دشمن تو وهمسر توست، پس (مواظب باش كه با وسوسههایش) شما را از بهشت بیرون نكند كه به رنج ومشقّت خواهى افتاد.
(در صورتىكه) همانا تو در آنجا (بهشت)، نهگرسنه مىشوى ونه برهنه مىمانى.
ودر آنجا (بهشت)، نه تشنه مىشوى و نه از حرارت آفتاب آزار مىبینى.
نکتهها
گرچه شیطان در اینجا، تنها دشمن آدم و حوا معرّفى شده است، ولى در جاى دیگر به دشمنى او با همهى انسانها هشدار داده شده است. «عدوٌ لكم»133مراد از «تشقى» در اینجا، مشقّتهاى زندگى مادّى است كه از آیات بعدى استفاده مىشود كه مىفرماید: در بهشت، گرسنگى، برهنگى و تشنگى نیست، یعنى اگر از بهشت بیرون شدید، به مشقّت مبتلا خواهید شد.
133) نساء، 92.
پیامها
از بزرگترین الطاف الهى بر بندگان، معرّفى خطر شیطان است. «هذا عدوٌ» جنگ و دشمنى میان حقّ و باطل، از ابتداى آفرینش انسان وجود داشته است. «هذا عدوٌ لك و لزوجك»
زن و مرد، هر دو در تیررس تبلیغات دشمن و وسوسههاى شیطان قرار دارند. «عدوٌ لك و لزوجك»
سنّت الهى بر اتمام حجّت با بندگان است. «هذا عدوٌ لك و لزوجك»
زندگى در دنیا، همراه با مشقّت است. «فتشقى»
نیازها و خواستههاى اولیّهى انسان در چهار چیز نمود پیدا مىكند: گرسنگى و تشنگى كه مشقّت درونى است وبرهنگى وبىمسكنى كه مشقّت بیرونى است و در آیه به هر چهار مورد اشاره شده است. «الاّ تجوع، لاتعرى، لاتظمأ لاتضحى»