مَن كَانَ يَظُنُّ أَن لَّن يَنصُرَهُ ٱللَّهُ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِ فَلۡيَمۡدُدۡ بِسَبَبٍ إِلَى ٱلسَّمَآءِ ثُمَّ لۡيَقۡطَعۡ فَلۡيَنظُرۡ هَلۡ يُذۡهِبَنَّ كَيۡدُهُۥ مَا يَغِيظُ
15مَن كَانَ يَظُنُّ أَن لَّن يَنصُرَهُ ٱللَّهُ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِ فَلۡيَمۡدُدۡ بِسَبَبٍ إِلَى ٱلسَّمَآءِ ثُمَّ لۡيَقۡطَعۡ فَلۡيَنظُرۡ هَلۡ يُذۡهِبَنَّ كَيۡدُهُۥ مَا يَغِيظُ
15شاید معناى آیه این باشد كه فضانوردى نیز انسان بى خدا را آرام نمىكند. كلمه «سبب الى السماء» مراد وسیله فضانوردى و كلمه «لیقطع» به معناى پیمودن راه است، كه در این صورت این آیه از معجزات علمى و پیشگوئىهاى قرآن است. به هرحال مشكل روحى بشر حتّى با تكنولوژى پیشرفته و فضانوردى نیز حل نمىشود. «هل یُذهبنّ كَیده ما یغیظ»
ناامیدى از قدرت و نصرت الهى، تعادل انسان را از بین مىبرد. «یَظنّ أن لن یَنصُره اللّه»
خودكشى هرگز راه نجات نیست. «هل یُذهِبنّ كَیدُه ما یَغیظ»
(تنها وسیلهى آرامبخش، ایمان و توكّل به خداست و هرگونه طرح وبرنامهى دیگرى، منهاى ارادهى الهى و ایمان به او بیهوده است.)
به كارگیرى زمین و آسمان، صعود و سقوط، و هر اقدامى كه فاقد ایمان باشد، بىاثر است. «هل یُذهبنّ كَیدُه ما یَغیظ»