إِنَّ ٱللَّهَ يُدۡخِلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ جَنَّـٰتٍ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ يُحَلَّوۡنَ فِيهَا مِنۡ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَلُؤۡلُؤًا وَلِبَاسُهُمۡ فِيهَا حَرِيرٌ
23
إِنَّ ٱللَّهَ يُدۡخِلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ جَنَّـٰتٍ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ يُحَلَّوۡنَ فِيهَا مِنۡ أَسَاوِرَ مِن ذَهَبٍ وَلُؤۡلُؤًا وَلِبَاسُهُمۡ فِيهَا حَرِيرٌ
23
در كنار تهدید، امید و بشارت لازم است، در آیهى قبل فرمود: «ذوقوا عذاب الحَریق» و در این آیه فرمود: «لباسُهم فیها حَریر»
یكى از زیبایىهاى قرآن، تناسب میان بیمها و امیدها، انذارها و بشارتهاى آن است. «قُطّعَت لهم ثیاب - و لباسهم فیها حَریر»
برهنگى ارزش نیست، بهشتیان هم لباس دارند. «لباسهم فیها حَریر»
خداوند، محرومیّتها را جبران مىكند. ابریشم و طلا كه در دنیا براى مردان حرام است، در آخرت وسیلهى زیورشان خواهد بود. «ذَهَبٍ - حَریر»
زیبایى و موزون بودن كلمهها و جملهها، نوعى فصاحت است. (آخرین جملهى آیه قبل «حَریق» بود و آخرین جمله این آیه «حَریر» است)