ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَجِلَتۡ قُلُوبُهُمۡ وَٱلصَّـٰبِرِينَ عَلَىٰ مَآ أَصَابَهُمۡ وَٱلۡمُقِيمِي ٱلصَّلَوٰةِ وَمِمَّا رَزَقۡنَـٰهُمۡ يُنفِقُونَ
35
تفسیر نور
(مُخبتین) كسانى هستند كه هرگاه نام خدا برده شود دلهایشان از خوف (خداوند) مىلرزد و بر آنچه (از سختىها) به آنان مىرسد مقاومند و برپاكنندگان نمازند و از آنچه به آنان روزى دادهایم انفاق مىكنند.
نکتهها
یاد خدا هم آرامبخش است وهم براى اهلایمان، خوفآور، همانند كودكى كه با یاد والدین، هم آرام مىگیرد وهم از آنان پروا مىكند وحساب مىبرد.پیامها
ترس از خدا و پرواى درونى، یك ارزش است. «وَجِلت قلوبهم» تقوا، بر همهى كمالات مقدّم است. «وَجِلت قلوبهم... والصّابرین ...»
زیربناى انجام وظیفه بعد از تقوا، مقاومت و صبر است. «وَجِلت قلوبهم والصّابرین»
صبرى ارزش دارد كه در برابر مشكلات دوام بیاورد. «الصابرینعلىمااصابهم»
رابطه با خدا، از رابطه با محرومان جدا نیست. «والمقیمى الصلوة - ینفقون»
بخشش، مخصوص مال نیست، از علم و آبرو و هنر نیز مىتوان انفاق كرد. «ممّا رزقناهم»
انفاقى ارزش دارد كه دائمى باشد. («ینفقون» فعل مضارع نشانه استمرار است)
در انفاق نیز اعتدال و میانهروى لازم است. «و ممّا...»
اموال و دارائىهاى انسان رزق الهى است. «رزقناهم»