لَن يَنَالَ ٱللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَآؤُهَا وَلَـٰكِن يَنَالُهُ ٱلتَّقۡوَىٰ مِنكُمۡۚ كَذَٰلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمۡ لِتُكَبِّرُواْ ٱللَّهَ عَلَىٰ مَا هَدَىٰكُمۡ وَبَشِّرِ ٱلۡمُحۡسِنِينَ
37
تفسیر نور
هرگز گوشت و خون حیوانات قربانى، به خداوند نمىرسد، بلكه آنچه از طرف شما به او مىرسد تقواست، این گونه خداوند حیوانات را براى شما مسخّر نمود، تا خدا را به خاطر آن كه شما را هدایت كرده است به بزرگى یاد كنید، و به نیكوكاران بشارت ده.
پیامها
خداوند به تكالیفى كه انجام مىدهیم، نیازى ندارد. «لن یَنالَ اللّه لُحومها» در وراى مسائل ظاهرى دین، اهداف والاترى وجود دارد. (به ظاهر دستورات دینى بسنده نكنیم، داشتن اخلاص و روح تعبّد و تسلیم در برابر فرمان خداوند، باطن احكام الهى است). «و لكن یَنالُه التّقوى»
رابطهى انسان با خداوند از راه تقواست. «یَنالُه التّقوى منكم»
خدا را به بزرگى یادكردن، یك نوع شكر الهى است. «لتكبّروا اللّه على ماهداكم»
نعمت هدایت، از نعمتهایى است كه براى شكر آن سفارش ویژهاى شده است. «على ما هداكم»
اگر لطف خداوند نباشد، همه گمراه خواهیم شد. «هداكم»
حج و مناسك آن جلوه آشكار هدایت است. «على ما هداكم»
انجام مناسك حج، انسان را در زمره محسنین قرار مىدهد. «وبَشّر المحسنین»