ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدۡعُونَ مِن دُونِهِۦ هُوَ ٱلۡبَـٰطِلُ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡعَلِيُّ ٱلۡكَبِيرُ
62
تفسیر نور
این (یارى مظلوم از سوى خداوند) به خاطر آن است كه خداوند حقّ است و هر چه را غیر از او بخوانند، آن باطل است؛ البتّه خداوند، بلند مرتبه و بزرگ است.
پیامها
جا به جایى شب و روز نشانهاى گویا از تدبیر و ربوبیّت و یكتائى اوست. «ذلك باَنّ اللّه هو الحقّ» هر معبودى جز او موهوم است. «باَنّ اللّه هو الحقّ ... من دونه هو الباطل»
خداى متعال معیار حقّ است، نه چیز دیگر. «ذلك باَنّ اللّه هو الحقّ»