تَلۡفَحُ وُجُوهَهُمُ ٱلنَّارُ وَهُمۡ فِيهَا كَـٰلِحُونَ
104
أَلَمۡ تَكُنۡ ءَايَـٰتِي تُتۡلَىٰ عَلَيۡكُمۡ فَكُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ
105
تفسیر نور
آتش، صورت آنها را مىسوزاند و آنان در دوزخ چهرهاى (زشت و) عبوس دارند. (با لبهایى وارونه و دندانهایى آشكار).
(به آنان گفته مىشود:) آیا آیات من بر شما خوانده نمىشد، پس آنها را دروغ مىشمردید؟
نکتهها
كلمهى «لفح» به معناى سوزاندن چهره و كلمهى «كلح» به معناى برگشتن لب و آشكار شدن دندانهاست.پیامها
آتش هر لحظه و پیوسته صورتهاى دوزخیان را مىسوزاند. («تَلفَح» فعل مضارع و رمز استمرار است) كفّار در دوزخ، هم عذاب جسمى دارند، «تَلفَح وجوههم» و هم توبیخ و عذاب روحى. «ألم تكن ...»
تغییر صورت توسّط آتش، مایهى تحقیر گنهكاران مىگردد. «كالِحون»
عذاب خداوند بعد از اتمام حجّت است. «تَلفح وجوههم... ألمتكن آیاتى تُتلى»
اصرار بر تكذیب، اساسىترین رمز رفتن به دوزخ است. «فكنتم بها تكذّبون»