إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقٌ مِّنۡ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ
109
تفسیر نور
(آیا شما فراموش كردید كه) گروهى از بندگان من مىگفتند: پروردگارا! ایمان آوردیم، پس ما را ببخش و بر ما رحم كن و تو بهترین رحم كنندگانى.
پیامها
خداوند، زخم زبان منحرفین به مؤمنین را بىپاسخ نمىگذارد. «انّهكان...» دعا به درگاه خداوند در دنیا مفید است، «كان فریق من عبادى یقولون ربّنا...» ولى دعا و التماس در قیامت مفید نیست. «ربّنا اخرجنا... قال اخسئوا»
بندگان خداوند همواره از كاستىهاى خود بیمناك بوده و استغفار مىكنند. «كان... یقولون ربّنا...»
ایمان مقدّمهى مغفرت و مغفرت، مقدّمهى دریافت رحمت الهى است. «آمنّا فاغفرلنا وارحمنا»
سرچشمهى مهربانىها خداست. «و انت خیرالرّاحمین»
از آداب دعا، تجلیل از خداوند است. «و انت خیرالرّاحمین»