ثُمَّ أَرۡسَلۡنَا رُسُلَنَا تَتۡرَا كُلَّ مَا جَآءَ أُمَّةً رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ فَأَتۡبَعۡنَا بَعۡضَهُم بَعۡضًا وَجَعَلۡنَـٰهُمۡ أَحَادِيثَۚ فَبُعۡدًا لِّقَوۡمٍ لَّا يُؤۡمِنُونَ
44
تفسیر نور
سپس پیامبرانمان را پى در پى (براى هدایت آن امّتها) فرستادیم، هر بار كه پیامبر هر امّتى به سراغ قومش آمد، مردم او را تكذیب كردند، پس ما نیز آن گروه را هلاك كردیم وگروه دیگرى را دنبال آنان آوردیم، وما آنان را زبانزد مردم قرار دادیم (تا عبرت گیرند) پس قومى كه ایمان نمىآورند دور (از رحمت خدا) باد.
نکتهها
كلمهى «احادیث» جمع «اُحدوثه» به داستانهاى شگفتى گفته مىشود كه با آب و تاب نقل و با علاقه شنیده مىشود.پیامها
سنّت خداوند بر فرستادن انبیا براى امّتهاست. «رسلنا تَتْرا» (هر اجتماعى رهبر مىخواهد. فكر و علم به تنهایى براى بشر كافى نیست، بلكه باید امورى را از طریق وحى بدست آورد) تمام انبیا مورد تكذیب قرار مىگرفتند. «كلّما»
هر امّتى براى خود رسولى داشتند. «كلّما جاء اُمّة رسولها»
نتیجهى تكذیب حقّ، هلاكت است. «و جعلناهم احادیث» (از گردنكشان و طاغوتیان، تاریخى بیش نمىماند)
نفرین كفّار جایز است. «بُعداً» (كلمه «بُعداً» مصدرى است كه همیشه به جاى فعل بكار مىرود. بنابراین «بُعداً»، یعنى «بعدوا بُعداً»)
نفرین قرآن، به خاطر كفر كافران است. «لایؤمنون»
تحوّلات تاریخى با اراده اوست. و هلاك امّتهاى سركش، نمودى از لعن و نفرین اوست. «و جعلناهم احادیث فبعداً»