وَأَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَطِيعُواْ ٱلرَّسُولَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ
56
وَأَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَطِيعُواْ ٱلرَّسُولَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ
56
لَا تَحۡسَبَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مُعۡجِزِينَ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ وَمَأۡوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ وَلَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ
57
شاید آیه 57 پاسخ سؤالى باشد كه با آن همه كفر و نفاق و امكاناتى كه مخالفان دارند، چگونه خداوند به مؤمنان وعده
حاكمیّت بر زمین را مىدهد؟ این آیه مىفرماید: «ولا تحسبنّ الّذین كفروا معجزین فى الارض» تردید نكن، زیرا مخالفان
نمىتوانند در هیچ كجاى زمین اراده و راه خداوند را مختل و عاجز نمایند. بر خلاف میل و پندار نادرست دشمنان، روزى
حكومت امام زمان علیه السلام محقّق خواهد شد.100
100) تفسیر المیزان.
در اسلام، مسائل عبادى «اقیموا الصلوة» و مسائل مالى «آتوا الزكوة» و مسائل سیاسى و حكومتى «اطعیوا الرسول» از یكدیگر جدا نیستند.
وعدههاى الهى (كه در آیه قبل بود)، سبب تنپرورى نشود! «اقیموا... آتوا الزكوة...»
شرط رسیدن به رحمت الهى، پیروى از خدا و رسول است. «لعلّكم ترحمون»
كفّار، اگر چه ابرقدرت باشند، امّا در مبارزه با دین خدا شكست خواهند خورد. «لاتحسبنّ الّذین كفروا معجزین...»