فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
158
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
159
تفسیر نور
پس آنان را عذاب فرا گرفت. همانا در این (ماجرا) قطعاً نشانه و درس عبرتى است، و(لى) اكثر آنان ایمان آورنده نیستند.
و البتّه پروردگار تو بى شك همان تواناى مهربان است.
پیامها
توهین به مقدّسات الهى به حدّى مهم است كه گروهى به خاطر كشتن یك حیوان، نابود مىشوند. «فعَقَروها ... فأخذهم العذاب» هم الطاف او نشانههاى عبرت هستند و هم قهر وعذابش. «لآیةً»
انسان مىتواند حتّى با دیدن بزرگترین نشانههاى الهى، در برابر حقّ عناد ورزد و ایمان نیاورد. «لآیة و ما كان اكثرهم مؤمنین»
فرستادن انبیا ومعجزه وقهر بر كفّار لجوج، از شئون ربوبیّت اوست. «ربّك»
ایمان و كفر مردم، در خداوند اثرى ندارد. «اِنّ ربّك لهو العزیز»
قهر خداوند به خاطر عمل خودماست وگرنه او مهربان است. «لهوالعزیزالرحیم»