وَمَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرٍ مِّنَ ٱلرَّحۡمَـٰنِ مُحۡدَثٍ إِلَّا كَانُواْ عَنۡهُ مُعۡرِضِينَ
5
فَقَدۡ كَذَّبُواْ فَسَيَأۡتِيهِمۡ أَنۢبَـٰٓؤُاْ مَا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
6
تفسیر نور
هیچ تذكّر تازهاى از (طرف) خداوند مهربان برایشان نیامد، مگر آن كه از آن روىگردان بودند.
پس آنان تكذیب كردند، و به زودى اخبار (كیفر) آنچه را كه به مسخره مىگرفتند به آنان خواهد رسید.
نکتهها
در این آیات براى كفّار سه خصلت بیان شده است: اعراض، تكذیب، استهزا. آرى انسان به تدریج و گام به گام به سقوط كشیده مىشود، ابتدا به حقّ بىاعتنایى و اعراض مىكند، سپس آن را تكذیب و آن گاه حقّ را مسخره مىكند. ولى بدترین حالت و صفت انسان، مسخره كردن حقّ است، لذا در این آیه مىفرماید: در آینده، خبرهاى مسخره كردن آنان به آنها خواهد رسید. و نمىفرماید: كیفر اعراض و تكذیب به آنان خواهد رسید.پیامها
قرآن به تدریج نازل شده است. «ما یَأتیهم مِن ذكر... مُحدث» تذكّرهاى قرآن، یكى از الطاف دائمى خداوند است. «ذكر مِن الرّحمن»
هیچ تذكّرى در افراد سنگدل، كارساز نیست. «من ذكرٍ»
خداوند با تذكّر، تكرار ونوآورى، با كفّار اتمام حجّت مىكند. «ذكر... محدث»
انسان نباید به سنّتهاى كهن خود آن گونه دلبستگى داشته باشد كه هر حرف تازهاى را بشنود با آنكه حقّ است، باور نكند. «ذكر... محدث... عنه معرضین»
دین، عامل هوشیارى است، نه تخدیر. «من ذكر»
گروهى از مردم به جاى پذیرش حقّ، از قبل راه لجاجت را انتخاب كردهاند. (اعراض ودورى از حقّ، شیوه دائمى گروهى از مردم است). «كانوا»
اعراضى كه برخاسته از استكبار وتكذیب باشد، خطرناك است. «معرضین - كذّبوا»
بىاعتنایى به خطرها و كیفرهاى آینده رمز قهر الهى است. «انباؤا ما كانوا»
آنان كه حقّ و پیروان آن را مسخره مىكنند، كارشان بىپاسخ نخواهد ماند. «ما كانوا به یستهزؤن» (یا در دنیا، یا در هنگام مرگ، یا در برزخ، یا در رجعت و یا در قیامت پاسخ كارهاى زشت خود را خواهند دید.)