وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ
90
وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ
90
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِلۡغَاوِينَ
91
وَقِيلَ لَهُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ
92
مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ يَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ يَنتَصِرُونَ
93
فَكُبۡكِبُواْ فِيهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ
94
وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ
95
امام باقر وامام صادقعلیهما السلام فرمودند: كسانى كه از عدل سخن مىگویند، ولى در عمل عادل نیستند، مصداق این آیه هستند: «كُبكِبوا فیها هم والغاوُون»33
صاحب تفسیر اطیبالبیان، مراد از نزدیك شدن بهشت و نمودار شدن دوزخ را، باز شدن دربِ بهشت به قبر مؤمن و دربِ دوزخ به قبر كافر مىداند.
وعدهى خداوند بر وعید او مقدّم است. «اُزلفت الجنّة - بُرّزت الجحیم»
دیدن دوزخ ووسیلههاى عذاب، خود نوعى شكنجه براى دوزخیان است. «بُرّزت الجحیم»
سرزنش، یكى از عذابهاى روحى قیامت است. «قیل لهم این ما كنتم ...»
اعتقادات انسان، در سرنوشت او نقش مهمّى دارند. «قیل لهم این ما كنتم»
در قیامت، از عقاید و افكار سؤال مىشود. «قیل لهم این ما كنتم تعبدون»
روحیّهى پرستش، در همهى انسانها هست، گرچه در بعضى از آنان به انحراف كشیده مىشود. «این ما كنتم تعبدون»
هم معبودهاى خیالى به دوزخ مىروند وهم عابدهاى گمراه. «هم والغاوُون»