فَتِلۡكَ بُيُوتُهُمۡ خَاوِيَةَۢ بِمَا ظَلَمُوٓاْۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّقَوۡمٍ يَعۡلَمُونَ
52
فَتِلۡكَ بُيُوتُهُمۡ خَاوِيَةَۢ بِمَا ظَلَمُوٓاْۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّقَوۡمٍ يَعۡلَمُونَ
52
وَأَنجَيۡنَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ
53
عقوبت، مخصوص آخرت نیست، گاهى ستمگران، در دنیا به عقوبت مىرسند. «فتلك بیوتهم خاویة»
عبرتها و نشانهها، به تنهایى كافى نیست؛ انگیزهى عبرت آموزى در انسانها لازم است. «لآیة لقوم یعلمون»
سرنوشت انسان، در گرو اعمال اوست. «خاویة بما ظلموا - انجینا الّذین آمنوا»
قهر الهى،تر و خشك را با هم نمىسوزاند، لذا افراد متّقى استثنا مىشوند و نجات مىیابند. «و انجینا الّذین آمنوا و كانوا یتّقون»
آثار ایمان و تقوا، مخصوص آخرت نیست؛ اهل تقوا، در دنیا نیز نتیجهى كار خود را مىبینند. «و انجینا الّذین آمنوا و كانوا یتّقون»
ایمانى كارساز است كه با تقواى دائمى همراه باشد. «آمنوا و كانوا یتّقون»