وَإِنَّهُۥ لَهُدًى وَرَحۡمَةٌ لِّلۡمُؤۡمِنِينَ
77
إِنَّ رَبَّكَ يَقۡضِي بَيۡنَهُم بِحُكۡمِهِۦۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡعَلِيمُ
78
فَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱللَّهِ إِنَّكَ عَلَى ٱلۡحَقِّ ٱلۡمُبِينِ
79
تفسیر نور
و البتّه كه آن (قرآن) براى اهل ایمان، مایهى رحمت و هدایت است.
بدون شك، پروردگار تو با حكم خود میانشان داورى خواهد كرد و او صاحب قدرت و آگاه است.
پس بر خداوند توكّل كن (و بدان) كه تو بر حقّ آشكار هستى.
پیامها
رفع اختلاف، نمونهى روشن هدایت و رحمت الهى است. «لهدىً و رحمة... انّ ربّك یقضى» ایمان، سبب دریافت رحمت الهى است. «رحمة للمؤمنین»
خداوند پیامبرش را دلدارى مىدهد. «انّ ربّك یقضى»
قضاوت، از شئون ربوبیّت الهى است. «انّ ربّك یقضى»
حكمهاى الهى، مخصوص ذات مقدّس اوست، زیرا جهل و ترس و غرائز و حوادث در او اثر ندارد و صد در صد عادلانه است. «بحكمه»
در قضاوت، علاوه بر عدالت، علم و قدرت نیز شرط است. «یقضى بینهم بحكمه و هوالعزیز العلیم»
توكّل بر خداوند، یكى از شرایط موفّقیّت رهبر است. «فتوكّل على اللّه»
توجّه به حقانیّت راه و تلقین آن، انسان را در برابر حوادث زودگذر بیمه مىكند. «انّك على الحقّ المبین»
مخالفان پیامبر، بهانهجویى مىكردند، وگرنه راه او ابهامى نداشت. «انّك على الحقّ المبین»
توكّل بر خداوند تنها در مسیر حقّ معنا و ثمر دارد، نه در مسیر باطل. «فتوكّل على اللّه انّك على الحقّ المبین»
رهبر باید به حقّانیت راهش ایمان داشته باشد. «انّك على الحقّ المبین»