قَالَ رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرًا لِّلۡمُجۡرِمِينَ
17
قَالَ رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرًا لِّلۡمُجۡرِمِينَ
17
شكر نعمتهاى الهى، دورى از ستم به دیگران است. «بما اَنعمتَ علىّ فلَن أكون ظَهیراً للمجرمین»
شكرانهى بازوى توانا
بگرفتن دست ناتوان است
همكارى با گنهكاران نیز گناه است. «فلن أكونَ ظَهیراً للمجرمین»
(به گفتهى روایات، راضى بودن به گناه دیگران هم گناه بحساب مىآید.)